‘செகண்ட் கேஸ் ஆஃப் சீதாராம்’ ஒரு வழக்கமான கிரைம் திரில்லர் மாதிரி ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு மர்ம சம்பவம், அதைக் கையில் எடுக்கும் போலீஸ் அதிகாரி, சந்தேக நபர்கள்… எல்லாமே பரிச்சயமான செட்டப். ஆனால் படம் முழுக்க “யார் குற்றவாளி?” என்பதைக் காட்டிலும் “உண்மை எங்கே மறைந்திருக்கிறது?” என்பதில்தான் கவனம் செலுத்துகிறது.
சீதாராம் ஒரு சத்தமில்லாத போலீஸ் அதிகாரி. அவர் வரும்போது பின்னணி இசை முழங்காது, மாஸ் டயலாக் பறக்காது. அமைதியாக கேள்விகள் கேட்கிறார். சந்தேகப்படுகிறார். மீண்டும் ஆராய்கிறார். அந்த நிதானமான அணுகுமுறைதான் இந்த படத்தின் அடையாளம். ஆனால் அதே நேரத்தில் அதுதான் சிலருக்கு சலிப்பாகவும் தோன்றலாம்.
முதல் பாதி முழுக்க படம் ஒரு மர்மமான சூழலை உருவாக்க முயற்சி செய்கிறது. ஒவ்வொரு கேரக்டரும் ஏதோ ஒன்றை மறைக்கிற மாதிரி காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் கதை நகரும் வேகம் மிகவும் மிதமானது. அதனால் பரபரப்பு இருக்கிறது… ஆனா அது முழுக்க தீப்பிடிக்காமல் புகை மாதிரி சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும் உணர்வு வரும்.
இரண்டாம் பாதியில் விசாரணை ஆழமாகிறது. சில திருப்பங்கள் வரும். அவை அதிர்ச்சிக்காக வைக்கப்பட்டவை அல்ல; கதைக்கு பொருத்தமாக அமைக்கப்பட்டவை. அதுதான் நல்ல விஷயம். ஆனால் ஒரு “வாவ்” தருணம் தேடுபவர்களுக்கு படம் கொஞ்சம் அடக்கமாகத்தான் இருக்கும்.
நடிப்பில் அதிகப்படியான ஓவராக எதுவும் இல்லை. ஹீரோவின் கண்கள், முகபாவனைகள் மூலமாக உள்ளுணர்வு வெளிப்படுகிறது. சண்டை, சத்தம், கத்தல் எதுவும் இல்லாமல் கதையை தாங்கி செல்வது ஒரு பலம். ஒளிப்பதிவும் கதையின் டோனுக்கு ஏற்ற மாதிரி இருண்ட, சீரியஸ் ஃபீல் கொடுக்கிறது. பின்னணி இசை தேவையான இடங்களில் மட்டும் வேலை செய்கிறது; அதுவே சில காட்சிகளில் பரபரப்பை காப்பாற்றுகிறது.
ஆனால் படம் கொஞ்சம் டைட்டாக எடிட் செய்யப்பட்டிருந்தால் இன்னும் ஈர்ப்பாக இருந்திருக்கும். சில காட்சிகள் நீளமாக உணரப்படுகின்றன. அதனால் சஸ்பென்ஸ் இருக்கிறது என்றாலும், அதன் தாக்கம் முழுக்க கிடைக்காத உணர்வு வரும்.
மொத்தத்தில் இது சத்தமில்லாத, நிதானமான விசாரணை படம். மாஸ், வேகமான திருப்பங்கள், பெரிய கிளைமாக்ஸ் எதிர்பார்த்தால் ஏமாற்றம் இருக்கலாம். ஆனால் ரியலிஸ்டிக் டோனில் மெதுவாக நகரும் கிரைம் டிராமா பிடிக்கும் என்றால் இந்த படம் ஒரு முறை பார்க்கலாம்.