பெண்மையின் சொந்த அடையாளத்தைச் சொல்லும் மிதமான ஆனால் மனதில் நிற்கும் படம் – அங்கம்மாள் திரை விமர்சனம்

ஒரு கிராமத்து பெண்மணியின் வாழ்க்கை எவ்வளவு சாதாரணமாக இருப்பதாக நாம் நினைத்தாலும், அவளுடைய சுயநிலை, அவளுக்கே உரிய உலகம், சமூகத்தின் பார்வை எதுவும் சாதாரணமல்ல. அங்கம்மாள் படம் அந்த சாதாரணம் போலத் தோன்றும் ஆனால் ஆழமான பயணத்தை, மெதுவாகப் பேசும் ஒரு குரலாக நமக்கு முன்வைக்கிறது.

கணவரை இழந்த பின், இரண்டு மகன்களை தனியாக வளர்க்கும் அங்கம்மாள்—உறுதியும் தன்னம்பிக்கையும் சேர்த்த உருவம். அவளுடைய வாழ்க்கையில் “சமூகம் எப்படி பார்க்கும்?” என்ற கேள்வி இடையறாத நிழலாக இருந்தாலும், அவள் தன் விருப்பத்தையும் சுதந்திரத்தையும் விட்டுக்கொடுக்க மறுக்கிறாள். ஜாக்கெட் அணிய வேண்டாம் என்று அவள் முடிவு செய்வது—ஒரு சாதாரண ஆடையின் தேர்வு மட்டும் அல்ல; அது சமூக கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிரான ஒரு அமைதியான புரட்சியே.

நாயகியாக நடித்த நடிகை, அதிக வார்த்தைகள் இல்லாமல் அங்கம்மாளின் வலி, நிம்மதி, உரிமை என்று பல அடுக்குகளை நிழலாகவே வெளிப்படுத்துகிறார். கண்களில் தாங்கும் பதட்டமும், உள்ளுக்குள் குமுறும் குரலும், அவர் நடிப்பில் அழகாகப் பதிவாகியுள்ளது. மகன்களாக வரும் நடிகர்கள்—ஒருவர் மரபைக் காப்பாற்ற நினைப்பவர்; மற்றையவர் முன்னேற்றத்தை விரும்புபவர்—இருவரும் அங்கம்மாளின் உலகத்தை இரண்டு திசைகளில் இழுக்கும் சக்திகளாக அமைந்திருக்கிறார்கள்.

காதல், கோபம், மரியாதை, அவமானம்—குடும்பத்தின் உள்ளேயே நடக்கும் இந்த உணர்ச்சி தள்ளாட்டங்களை படத்தின் திரைக்கதை நேர்த்தியாக எடுத்துச் செல்கிறது. சில இடங்களில் கதை மெதுவாக நடக்கிறது என்ற உணர்வு வந்தாலும், அங்கம்மாளின் உள்ளப் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்த படைப்பாளர்கள் எடுத்த பாணி, அதை ஒரு உணர்ச்சி நிறைந்த மனிதக் கதையாக மாற்றுகிறது.

ஒளிப்பதிவு கிராம வாழ்வின் இயல்பை படத்தின் சூழலில் கலந்துவிடும்படி அமைந்துள்ளது. பின்னணி இசை, காட்சிகள் பேசாமல் இருக்கும் தருணங்களிலும், உணர்ச்சியை ஓர் தாழ்ந்த அலைபோல் தாங்கி செல்கிறது.

மொத்தத்தில், அங்கம்மாள் ஒரு பெரும் பீலிங் அல்லது விறுவிறுப்பால் ஓடாத படம். இது ஒரு பெண் தனது உடலும் மனமும் மீதான உரிமையை வாழ்க்கையின் மிக எளிய தருணங்களில் எப்படி தேடுகிறாள் என்ற மனிதனின் உள் உணர்வுகளுக்கான நிசப்தமான பதிவு.

மதிப்பீடு: 3.75 / 5