ஒரு நல்ல கேங்ஸ்டர் படத்திற்கு துப்பாக்கியும் ரத்தமும் மட்டும் போதாது; அந்த வன்முறைக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் மனநிலையும் பார்வையாளர்களுக்குள் பதிய வேண்டும். அந்த வகையில், வழக்கமான மாஸ் ஹீரோ கதைக்குள் செல்லாமல், தன்னுடைய தனித்துவமான இருண்ட உலகத்தில் ‘டிசி’ படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் அருண் மாதேஸ்வரன்.
தேவதாஸ் என்ற மனிதனைச் சுற்றியே கதை நகர்கிறது. குற்ற உலகத்துடன் தொடர்புடைய வாழ்க்கையில் சிக்கிக்கொண்ட அவனுக்கு நட்பு, காதல், பழிவாங்குதல், உயிர் பிழைத்தல் என ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு திசைகளில் இழுக்கின்றன. அவனைச் சுற்றி இருக்கும் மனிதர்களும் சாதாரண நல்லவர்கள் அல்லது கெட்டவர்கள் என்ற இரண்டு பிரிவுகளுக்குள் அடங்காதவர்கள். அந்தச் சாம்பல் நிற மனிதர்களின் உலகம்தான் ‘டிசி’யின் முக்கியமான அடையாளம்.
கதையை விட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை முன்வைத்து படத்தை நகர்த்தியிருப்பது இயக்குநரின் முயற்சியாக தெரிகிறது. குறிப்பாக தேவதாஸின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் இழப்புகள் அவனை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்றுகின்றன என்பதை படத்தின் பல காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. ஆனால் சில கதாபாத்திரங்கள் வலுவாக அறிமுகமாகியும், அவற்றின் பின்னணியை முழுமையாக அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போவது திரைக்கதையின் சிறிய குறையாகத் தெரிகிறது.
தேவதாஸாக லோகேஷ் கனகராஜ் நடித்திருக்கிறார். இயக்குநராக ஏற்கெனவே தனக்கென ஒரு பாணியை உருவாக்கியிருக்கும் லோகேஷ், நடிகராக அந்த அடையாளத்தைத் தாண்டி வேறு ஒரு முகத்தை காட்ட முயன்றிருக்கிறார். வசனங்களைப் பேசுவதைவிட பார்வை, உடல்மொழி, அமைதி ஆகியவற்றை நம்பியிருக்கும் கதாபாத்திரம் என்பதால், அவருடைய நடிப்பு அதிகமாக வெளிப்புற ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் செல்கிறது. கோபம், இழப்பு, சந்தேகம் போன்ற உணர்வுகளை அவர் வெளிப்படுத்தும் தருணங்கள் கவனிக்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக சண்டைக் காட்சிகளில் அவரது உடல்மொழி கதாபாத்திரத்துடன் நன்றாகப் பொருந்துகிறது. அதே நேரத்தில், உணர்ச்சிக் காட்சிகளில் இன்னும் இயல்பான நுணுக்கத்தை கொண்டு வந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது.
சந்திராவாக வாமிகா கபி படத்தின் தனித்துவமான கதாபாத்திரங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறார். தொடக்கத்தில் அவரைச் சுற்றி உருவாக்கப்படும் மர்மமும், பின்னர் அந்த கதாபாத்திரத்தின் உண்மையான மனநிலையும் வெளிப்படும் விதமும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. தேவதாஸின் உலகிற்குள் சந்திரா நுழைந்த பிறகு கதையின் தன்மையே மாறுகிறது. கோபத்தையும் காயத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுமக்கும் பெண்ணாக வாமிகா கபி தனது நடிப்பால் கதாபாத்திரத்திற்கு வலிமை சேர்த்திருக்கிறார்.
சஞ்சனா ஏ.கே.யின் பார்வதி கதாபாத்திரம் படத்தின் வன்முறை நிறைந்த உலகத்துக்குள் ஒரு மனித உணர்வை கொண்டு வருகிறது. அதிக நேரம் திரையில் இல்லாவிட்டாலும், தேவதாஸுடன் அந்த கதாபாத்திரம் உருவாக்கும் தொடர்பு கதையின் உணர்ச்சிப் பக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது. சஞ்சனாவின் நடிப்பில் இயல்புத்தன்மை தெரிகிறது.
கஸ்தூரி ராஜா தேவதாஸின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய முக்கியமான மனிதராக அழுத்தமான பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். தலைவாசல் விஜய், கிரிஷ் தயாள், அவினாஷ் ரகுதேவன், ஜவஹர் சக்தி, சரத் ரவி உள்ளிட்ட துணை நடிகர்களும் படத்தின் குற்ற உலகத்திற்கு தேவையான தனித்தன்மையை கொடுத்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக அவினாஷ் ரகுதேவனின் கதாபாத்திரம் கவனம் ஈர்க்கிறது.
அருண் மாதேஸ்வரனின் இயக்கத்தில் ‘டிசி’யின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் காட்சியமைப்புதான். ஒவ்வொரு இடத்தையும் வெறும் பின்னணியாக பயன்படுத்தாமல், அந்த இடத்திற்கே ஒரு மனநிலையை உருவாக்க முயன்றிருக்கிறார். வெளிச்சம் குறைந்த காட்சிகள், அழுத்தமான அமைதிகள், திடீரென வெடிக்கும் வன்முறை என காட்சிகளின் மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டே செல்கிறார்.
படத்தின் சண்டைக் காட்சிகள் கதையின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உலகத்தை விளக்கும் கருவியாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பி.சி. ஸ்டன்ட்ஸ் அமைத்துள்ள சண்டைகளில் செயற்கையான ஹீரோயிசத்தைவிட நேரடி தாக்குதல் உணர்வு அதிகம். அதனால் சில காட்சிகள் பார்வையாளர்களை பதற்றப்படுத்தும் அளவுக்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அதே சமயம், வன்முறை தொடர்ந்து அதிக அளவில் வருவதால் ஒரு கட்டத்தில் அதன் தாக்கம் குறையும் உணர்வும் ஏற்படுகிறது.
அனிருத்தின் பின்னணி இசை படத்தின் வேகத்தை பல இடங்களில் தூக்கி நிறுத்துகிறது. குறிப்பாக ஆக்ஷன் காட்சிகளுக்கு அவர் உருவாக்கியிருக்கும் இசை, திரையில் நடக்கும் சம்பவங்களுக்கு கூடுதல் அழுத்தத்தை கொடுக்கிறது. பாடல்களைக் கொண்டு படத்தின் வேகத்தை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, பின்னணி இசையையே கதையின் உணர்வுடன் இணைத்திருப்பது பொருத்தமான முடிவு.
முகேஷ் ஜியின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் இருண்ட தன்மையை அழகாக பதிவு செய்திருக்கிறது. கேமரா கதாபாத்திரங்களுக்கு அருகில் செல்லும் தருணங்களிலும், ஆக்ஷன் காட்சிகளில் வேகமாக நகரும் தருணங்களிலும் காட்சிகளுக்கு தனி ஆற்றல் கிடைக்கிறது. படத்தின் ஒட்டுமொத்த தோற்றத்தை உருவாக்குவதில் ஒளிப்பதிவின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
ஜி.கே. பிரசன்னாவின் படத்தொகுப்பு படத்தின் தொடர்ச்சியான மோதல்களையும் துரத்தல்களையும் வேகமாக நகர்த்துகிறது. கண்ணன் எஸ். அமைத்துள்ள காட்சிகளும் கதையின் இருண்ட உலகத்துடன் பொருந்துகின்றன.
ஆனால் ‘டிசி’யின் மிகப்பெரிய கேள்வி, இத்தனை வன்முறைக்குப் பின்னால் இயக்குநர் சொல்ல விரும்பிய மைய உணர்வு என்ன என்பதுதான். படத்தில் பல கதாபாத்திரங்கள், பல மோதல்கள், பல இழப்புகள் இருந்தாலும், அவற்றை இணைக்கும் உணர்வை சில இடங்களில் பார்வையாளரே தேட வேண்டியிருக்கிறது. சில கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகள் இன்னும் அழுத்தமாக எழுதப்பட்டிருந்தால் படத்தின் தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.
அதே நேரத்தில், வழக்கமான கதாநாயகன், வில்லன், காதல், பாடல், சென்டிமென்ட் என திட்டமிட்ட பாதையில் செல்லாமல், தனக்கென ஒரு இருண்ட உலகத்தை உருவாக்கியிருப்பதற்காக ‘டிசி’ பாராட்டப்பட வேண்டிய படம். குறிப்பாக அருண் மாதேஸ்வரனின் திரைப்பட மொழியை ரசிக்கும் ரசிகர்களுக்கும், வித்தியாசமான கேங்ஸ்டர் கதைகளை விரும்புபவர்களுக்கும் இந்தப் படம் ஒரு சுவாரஸ்யமான அனுபவமாக அமையும்.
மொத்தத்தில், கதை சொல்லும் முறையில் சில இடங்களில் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், லோகேஷ் கனகராஜின் வித்தியாசமான நடிப்பு, வாமிகா கபியின் வலுவான திரை இருப்பு, சஞ்சனாவின் இயல்பான பங்களிப்பு, அருண் மாதேஸ்வரனின் காட்சியமைப்பு, அனிருத்தின் பின்னணி இசை, முகேஷ் ஜியின் ஒளிப்பதிவு ஆகியவை ‘டிசி’யை கவனிக்க வைக்கின்றன.
‘டிசி’ – எல்லோருக்குமான கேங்ஸ்டர் படம் அல்ல; ஆனால் இருண்ட உலகத்துக்குள் சென்று அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கத் தயாராக இருப்பவர்களுக்கு ஒரு வித்தியாசமான சினிமா அனுபவம்.
மதிப்பீடு: 3.25/5