இந்த வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் திடீரென காதில் விழும் ஜெய்பாடும் வாய்ப்புதான் கதையின் திருப்பம். எதிர்பாராத விதமாக கிடைக்கும் ஒரு பெரிய தொகைக்கான செக் அந்த வீட்டில் சில நொடிகள் கனவுகளை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அந்த செக் மாயமாகிவிடும் தருணமே, ‘நடுத்தர வர்க்க நிம்மதி என்பது எவ்வளவு நுட்பமானது’ என்பதை படம் சொல்ல விரும்புகிறது. அந்தத் தேடலிலும், அதனால் வரும் சச்சரவுகளிலும், குடும்பம் என்றால் என்ன என்பதை படம் நம்மை கேட்கச் செய்கிறது. இயக்குனர் இதை எந்த அலைக்கழிப்பும் இல்லாமல் நிதானமாக கட்டமைக்கிறார். அவர் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்வை பெரிய சினிமா அம்சங்களால் அலங்கரிக்காமல், அருகிலிருந்து தோன்றும் உண்மை அழுத்தங்களுடன் வெளிப்படுத்துகிறார். நகைச்சுவையும், சின்ன சின்ன உணர்ச்சிப் பொட்டலங்களும் இயல்பாக ஓட, சில காட்சிகள் நம்முடைய வீட்டிலேயே நடந்தது போல நெருக்கத்தைத் தருகின்றன. படத்தின் ஒளிப்பதிவு சாதாரணமான வீட்டுக் கட்டமைப்புகளை, சாலைகளின் சத்தத்தை, அன்றாடக் குழப்பங்களை மிகவும் நிஜமாகப் பிடித்திருக்கிறது. இசை பெரிதாக தலையிடாமல், கதையின் மென்மையை அமைதியாக தூக்கிச் செல்கிறது. அனைத்தும் சேர்ந்து ‘மிடில் கிளாஸ்’ வாழ்க்கையின் ரிதமைக் கைவிடாமல் தாங்கி நிற்கிறது. முடிவில், ‘மிடில் கிளாஸ்’ ஒரு பெரும் காட்சியமைப்பு படமில்லை. ஆனால் அது நம் வீடுகளில் ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கும் சிறிய நிமிடங்களை மெதுவாக திரையில் பதித்திருக்கும் உண்மையான அனுபவம். நிதானமான கதைகளையும் நிஜமான மனிதர்களையும் விரும்புபவர்களுக்கு இது மனதைக் குளிர்விக்கும் ஒரு சாதாரணமான, அதே நேரத்தில் உணர்வுப்பூர்வமான பயணம். மதிப்பீடு: 3.5/5