கதை எங்கே? வன்முறை, பாலியல் காட்சிகள் மட்டுமே எதற்கு? - டாக்ஸிக் திரை விமர்சனம்

யாஷ் என்ற மிகப்பெரிய நட்சத்திரம், கீது மோகன்தாஸ் போன்ற தனித்துவமான இயக்குநர், பிரம்மாண்டமான தயாரிப்பு, திறமையான தொழில்நுட்பக் குழு என மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கிய படம் ‘டாக்ஸிக்’. ஆனால், இவ்வளவு பெரிய கூட்டணிக்கு ஏற்ற வகையில் ஒரு வலுவான கதையையோ, தெளிவான திரைக்கதையையோ படம் வழங்குகிறதா என்ற கேள்விக்கு பதில் தேடினால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

‘டாக்ஸிக்’ ஒரு கேங்ஸ்டர் உலகத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறது. ஆனால் அந்த உலகத்திற்குள் பார்வையாளர்களை அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கதை பல இடங்களில் காணாமல் போய்விடுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் வருகின்றன, செல்கின்றன; உறவுகள் உருவாகின்றன, உடைகின்றன; துப்பாக்கிகள் வெடிக்கின்றன; கத்திகள் சுழல்கின்றன; ரத்தம் சிந்துகிறது. ஆனால் இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்து செல்லும் வலுவான கதை எங்கே என்று தேட வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

யாஷ் ராயா மற்றும் டிக்கெட் என இரண்டு வேடங்களில் நடித்திருக்கிறார். அவருடைய தோற்றம், உடல்மொழி, ஸ்டைல் மற்றும் ஆக்‌ஷன் காட்சிகளில் இருக்கும் தீவிரம் பாராட்டுக்குரியது. குறிப்பாக mass image-ஐ முன்னிறுத்தும் காட்சிகளில் யாஷின் screen presence மறுக்க முடியாதது. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அந்த heroism-ம் violence-ம் கதையை விழுங்கிவிடுகிறது. நடிகரின் நடிப்பை ரசிப்பதற்குப் பதிலாக, அடுத்ததாக எத்தனை பேர் சுடப்படப் போகிறார்கள், எத்தனை பேர் வெட்டப்படப் போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பே மேலோங்குகிறது.

நயன்தாரா கங்கா என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார். அவரது நடிப்பு மிகைப்படுத்தப்படாமல் subtle-ஆகவும் கட்டுப்பாட்டுடனும் அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக குடும்ப உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தருணங்களில் அவர் தன்னுடைய அனுபவத்தை காட்டுகிறார். அவருக்கு இன்னும் வலுவான காட்சிகளும் நீளமான கதாபாத்திரப் பயணமும் வழங்கப்பட்டிருந்தால் இந்தப் பாத்திரம் படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக மாறியிருக்கும்.

கியாரா அத்வானி நடித்துள்ள நதியா கதாபாத்திரம் கதையின் முக்கியமான திருப்பங்களுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், அந்தப் பாத்திரத்தின் முழுமையான உணர்வுப் பயணம் திரைக்கதையில் அழுத்தமாக உருவாக்கப்படவில்லை. தாரா சுதாரியா, ஹுமா குரேஷி, ருக்மிணி வசந்த் ஆகியோரும் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பாத்திரங்களைச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக ஹுமா குரேஷியின் வில்லத்தனமான அணுகுமுறை கவனம் பெறுகிறது. ஆனால் இத்தனை திறமையான நடிகர்கள் இருந்தும், கதாபாத்திரங்களுக்கு போதுமான ஆழம் கொடுக்கப்படாதது படத்தின் மிகப்பெரிய குறைகளில் ஒன்று.

‘டாக்ஸிக்’ படத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சனை அதன் screenplay. ஒரு காட்சியிலிருந்து இன்னொரு காட்சிக்கு செல்லும்போது பார்வையாளரின் ஆர்வத்தை அதிகரிக்க வேண்டிய திரைக்கதை, பல இடங்களில் குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது. கதையின் மைய நோக்கம் என்ன? கதாபாத்திரங்கள் எதற்காக இந்த முடிவுகளை எடுக்கின்றன? அவர்களின் பயணம் எங்கே செல்கிறது? என்ற கேள்விகளுக்கு படம் போதுமான தெளிவை வழங்கவில்லை.

இதனால் ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு படம் ஒரு கதையைப் பார்க்கும் அனுபவத்தை விட, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான action blocks-ஐ பார்க்கும் அனுபவமாக மாறுகிறது.

பாலியல் ரீதியாகத் தூண்டக்கூடிய காட்சிகள், பெண்களை மையப்படுத்திய suggestive moments, மது, புகை, துப்பாக்கி, கொலை, ரத்தம், சித்ரவதை என எதிர்மறையான அம்சங்கள் திரையில் தொடர்ந்து குவிக்கப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் கதையின் அவசியத்திற்காக பயன்படுத்தப்பட்டதாக உணர்வதைவிட, அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன என்ற எண்ணமே அதிகமாக வருகிறது.

ஒரு கேங்ஸ்டர் கதையில் வன்முறை இருக்கக்கூடாது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் வன்முறை கதையை முன்னெடுக்க வேண்டும். இங்கு பல இடங்களில் வன்முறையே கதையாக மாறிவிடுகிறது. அதுவே படத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சனை.

மேலும், இப்படியான காட்சிகளுக்கு தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் கொடுப்பது பார்வையாளர்களிடம் எந்த வகையான கலாச்சாரத்தையும் நடத்தையையும் normalise செய்கிறது என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. குறிப்பாக பாலியல் வெளிப்பாடுகள், போதைப் பழக்கம், கட்டுப்பாடற்ற வன்முறை மற்றும் மனித உயிரை மதிக்காத அணுகுமுறைகள் மீண்டும் மீண்டும் கொண்டுவரப்படுவது, படத்தின் overall impact-ஐ மேலும் எதிர்மறையாக மாற்றுகிறது.

கதை பலவீனமாக இருந்தாலும், தொழில்நுட்பக் குழுவின் உழைப்பை மறுக்க முடியாது.

ஒளிப்பதிவாளர் ராஜீவ் ரவி படத்தின் இருண்ட உலகத்தையும் காலகட்டச் சூழலையும் அழுத்தமாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். பிரம்மாண்டமான set pieces, lighting, colour palette மற்றும் action sequences ஆகியவற்றில் அவரது camera work படத்திற்கு cinematic richness கொடுக்கிறது.

மோகன் பி. கேரே மற்றும் சந்தீப் ஜி. ஷர்மா தலைமையிலான கலை இயக்கக் குழுவின் பணியும் குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக கதையின் காலகட்டத்திற்கும் உலகத்திற்கும் ஏற்ற வகையில் உருவாக்கப்பட்ட இடங்கள் artificial set போல இல்லாமல் நம்பகமான சூழலை உருவாக்குகின்றன. கலை இயக்கத்தில் காணப்படும் realistic detailing பாராட்டுக்குரியது.

உஜ்வல் குல்கர்னியின் editing தான் இன்னும் கூர்மையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஏராளமான கிளைக்கதைகள், கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் சம்பவங்களை ஒரே திரைப்படத்திற்குள் கொண்டுவரும் முயற்சியில் narrative flow பாதிக்கப்படுகிறது. படத்தின் நீளமும் சில இடங்களில் பார்வையாளர்களின் பொறுமையை சோதிக்கிறது.

ஆக்‌ஷன் பிரிவில் படம் சிறப்பாக வேலை செய்கிறது. ஸ்டண்ட் காட்சிகளின் choreography காட்சிக்கு காட்சி வேறுபட்டதாகவும் technically polished-ஆகவும் உள்ளது. ஆனால் அந்த action sequences அனைத்தும் கதைக்குத் தேவையான அளவுக்கு பங்களிக்கவில்லை என்பதுதான் பிரச்சனை.

ரவி பஸ்ரூர், விஷால் மிஸ்ரா, தனிஷ்க் பாக்சி ஆகியோரின் இசையில், குறிப்பாக பின்னணி இசை, படத்தின் mood-க்கு ஏற்றவாறு பயணிக்கிறது. பல action மற்றும் dramatic moments-களுக்கு இசை நல்ல support கொடுக்கிறது. சில இடங்களில் sound design அதிகமாகத் தாக்கினாலும், மொத்தத்தில் இசை படத்தின் visual scale-ஐ தூக்கிச் செல்கிறது.

கணேஷ் சுப்ரமணியனின் தமிழ் உரையாடல்கள் கதாபாத்திரங்களின் tone-க்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

‘டாக்ஸிக்’ படத்தில் திறமையான நடிகர்கள் இருக்கிறார்கள். பெரிய தயாரிப்பு மதிப்பு இருக்கிறது. நல்ல ஒளிப்பதிவு இருக்கிறது. realistic art work இருக்கிறது. சிறப்பாக choreograph செய்யப்பட்ட action காட்சிகள் இருக்கின்றன. கதையோடு பயணிக்கும் பின்னணி இசையும் இருக்கிறது.

ஆனால் ஒரு திரைப்படத்திற்கு இவை மட்டும் போதாது.

கதைதான் முதுகெலும்பு. அந்த முதுகெலும்பு பலவீனமாக இருக்கும்போது, பிரம்மாண்டமான காட்சிகளும் நட்சத்திர அந்தஸ்தும் படத்தை காப்பாற்ற முடியாது.

பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு வலுவான gangster story-ஐ சொல்லுவதற்குப் பதிலாக, பாலியல் ரீதியாகத் தூண்டக்கூடிய காட்சிகள், துப்பாக்கிச்சூடு, வன்முறை, கொடூரம் மற்றும் அளவுக்கு மீறிய heroism ஆகியவற்றை அதிகமாக முன்வைக்கும் திரைப்படமாகவே ‘டாக்ஸிக்’ மாறிவிடுகிறது.

‘டாக்ஸிக்’ — விஷமான உலகத்தை காட்டுவதில் வெற்றி; அந்த உலகத்திற்குள் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையை உருவாக்குவதில் தோல்வி.

மதிப்பீடு: 2/5