‘சிறை’ ஒரு வழக்கமான போலீஸ்-கைதி கதையாக தொடங்கினாலும், மெதுவாக அது மனித மனங்களைப் பற்றி பேசும் படமாக மாறுகிறது. சிறையிலிருந்து நீதிமன்றம் வரை நடைபெறும் ஒரு கட்டாயப் பயணம் தான் இந்த படத்தின் மையம். ஆனால் அந்தப் பயணம் உடல் தூரத்தைவிட மனதின் தூரத்தை அதிகமாக கடக்கச் செய்கிறது. காவலராக வரும் கதாபாத்திரம் தன் கடமையை இயந்திரமாகச் செய்யும் நிலையில் தொடங்குகிறது. கைதியாக வரும் பாத்திரம் தன் குற்ற உணர்ச்சியும், வாழ்க்கை தோல்விகளும் சேர்ந்து சுமையாகவே நகர்கிறது. பயணத்தின் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் அவர்களுக்குள் உருவாகும் மௌன உரையாடல்கள், சந்தேகம், கோபம், பரிதாபம் ஆகியவை கதை சொல்லும் முக்கிய மொழியாக மாறுகின்றன. விக்ரம் பிரபு இந்த படத்தில் வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு மிகக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்கிறது. அதிக வசனங்களில்லாமல் கண்கள், உடல் மொழி மூலம் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறார். கைதி கதாபாத்திரமும் ஒரே கோணத்தில் இல்லாமல், மெதுவாக பார்வையாளர்களின் அனுதாபத்தைப் பெறும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. துணை நடிகர்கள் கதைக்கு தேவையான அழுத்தத்தை அளிக்கிறார்கள். இயக்குனர் பரபரப்பை உருவாக்க முயலாமல், சூழ்நிலையின் உண்மையை நம்பி நகர்கிறார். அதனால் சில இடங்களில் படம் மெதுவாக நகர்வது போல தோன்றினாலும், அந்த மந்தம் தான் கதையின் நம்பகத்தன்மையாக மாறுகிறது. ஒளிப்பதிவு இயற்கையைப் பயன்படுத்தி கதையின் தனிமையை உணர்த்துகிறது. பின்னணி இசை தேவையான இடங்களில் மட்டுமே வந்து, காட்சிகளை அதிகப்படுத்தாமல் துணை நிற்கிறது. ‘சிறை’ சண்டை, விறுவிறுப்பு, பெரிய ட்விஸ்ட் ஆகியவற்றை எதிர்பார்த்து செல்லும் ரசிகர்களுக்கு அல்ல. மனித மனம், கடமை, தவறு, கருணை ஆகியவை எப்படி ஒரு பயணத்தில் மோதிக்கொள்கின்றன என்பதை அமைதியாக உணர விரும்புவோருக்கான படம் இது. பார்த்து முடித்த பின்பு கதையைவிட அந்த பயணத்தின் உணர்வே நினைவில் நிற்கிறது. மதிப்பீடு: 3.5/5