‘வெள்ளகுதிர’ ஒரு மலைப்பகுதியில் பிறவி, அந்த மண்ணின் வசதிகளே அவன் ஆசையும், இருப்பிடமும் ஆகிவிடும் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தின் கதை. நகர வாழ்க்கையின் அவலத்திலிருந்து ஓடி, நட்பின் நினைவுகளைத் தொடர்ந்து விட்டு, புதிய வாழ்விற்கான நம்பிக்கையுடன் வேறொரு வாழ்க்கையை தேடும் நாயகன், ஒரு புது தொடக்கம் எனக் கருதிக்கொள்கிறான். ஆனால் அந்த மலை மரங்களும் மணலும், பொழுதுபோக்கான அமைதியும் — மரத்தடிமை, நில உரிமை முறைகள், வஞ்சகம் போன்ற நிஜமான ஒட்டுமொத்த சிக்கல்கள் அந்த நம்பிக்கையை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. படம் முழுவதும் அந்த மலைச் சூழலை வாழ்ந்துபார்க்கக் கூடிய விதத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோட்டைக் கலைச்சாயல் போன்று மலை உமிழ்ந்த மரங்கள், மண் வாசனை, மழை — இவை அனைத்தும் திரைக்காட்சியின் ஒரு தனித்துவமான பிரமிப்பாகவே அமைகின்றன. அந்த வானிலை, காற்றின் சப்தம், மழையின் ஓசை எல்லாம், கதையின் உணர்வுகளை ஊட்டிக்கொள்கின்றன. நடைபயணத்தில், நாயகனின் மனநிலை மாற்றம், கிராம மக்கள், அவர்களது நம்பிக்கை, அவதூறு, மற்றவர்கள் மத்தியில் ஒருவன் தன் வழியை கண்டுபிடிக்கும் முயற்சி — இப்படத்தின் உணர்வு மிகத் துல்லியமாக கருதப்பட்டுள்ளது. சில தருணங்களில், சமூகச் சட்டங்கள், நில உரிமை பிரச்சனைகள், மர அணுவிட்டுச் செல்லும் அநியாயம் — இவை பார்வையாளர்களை சற்று சிந்திக்கச் செய்யும். ஆனால், சில கதைக்கட்டமைப்பு பிரச்சனைகள் இருந்தன. குறிப்பாக, கதையின் முறைகள், சம்பவம் மடக்கமான கட்டத்தில் ஒரு சில திருப்பங்கள் எதிர்பார்த்த அசைவு கொடுக்கவில்லை; அதனால் படத்தின் பல நல்ல நோக்குகளும் முழுமையாக வெளி நாடவில்லை. இரட்டை கதாப்பாத்திரங்கள், உறவுகளும் — அவற்றின் உந்துச்சுமைகள் நடுத்தரம் காட்டியது. பொதுவாக, ‘வெள்ளகுதிர’ என்பது ஒரு புத்துணர்தன்மையுடைய, மண்ணின் வாசனை மையமாகக் கொண்ட முயற்சி. அது விழுப்புணர்ச்சியோடு இருக்கிறது, உணர்ச்சிகளோடு இருக்கிறது; ஆனால் சரியான திரைக்கதைக் கட்டமைப்பினால் அது இன்னும் உறுதியான, மனதை நெகிழ்ச்சிக்கிழிக்கும் படமாக மாறலாம் என்று நினைக்கிறேன். மதிப்பீடு: 3.5/5