1990-களின் பின்னணியில் அமைந்துள்ள ‘பெத்தி’, வெறும் விளையாட்டு அல்லது மாஸ் ஹீரோ திரைப்படமாக மட்டும் இல்லாமல், சமூக அங்கீகாரத்திற்காக ஏங்கும் ஒரு மக்களின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கிறது. அடிப்படை வசதிகளும், அரசின் கவனமும் எட்டாத மலைப்பகுதியில் வாழும் மக்களின் துயரங்களையும், அவர்களுக்காக போராடும் இளைஞனின் பயணத்தையும் இயக்குநர் புச்சி பாபு சனா திரையில் கொண்டு வந்துள்ளார்.
பெத்தியாக ராம் சரண் தனது உடல் மொழி, தோற்றம் மற்றும் நடிப்பின் மூலம் கதாபாத்திரத்திற்கு வலிமை சேர்த்திருக்கிறார். குறிப்பாக ஒரு சாதாரண தொழிலாளியிலிருந்து மக்களின் நம்பிக்கையாக மாறும் அவரது பயணம் நம்பகத்தன்மையுடன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆக்ஷன் காட்சிகளிலும், உணர்ச்சி வசப்படும் தருணங்களிலும் அவர் முழுமையாக ஈடுபட்டிருப்பது தெளிவாக தெரிகிறது.
ஜான்வி கபூருக்கு அதிகமான திரை நேரம் இல்லாவிட்டாலும், கதையின் ஓட்டத்தில் தேவையான இடத்தை அவர் நிரப்பியுள்ளார். சிவராஜ்குமார் திரையில் தோன்றிய பிறகு படத்தின் வேகம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயர்கிறது. அனுபவமிக்க நடிகராக தனது கம்பீரமான நடிப்பால் அவர் தனித்த முத்திரையை பதிக்கிறார். ஜகபதி பாபு தனது கதாபாத்திரத்தின் மூலம் மக்களின் வலியையும், ஏமாற்றத்தையும் உணர வைக்கிறார்.
ஆர். ரத்னவேலுவின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் முக்கிய பலங்களில் ஒன்று. மலைப்பகுதிகளின் இயற்கை அழகையும், அங்குள்ள மக்களின் கடினமான வாழ்க்கை முறையையும் அழகாக பதிவு செய்துள்ளார். தயாரிப்பு வடிவமைப்பும் காலப்பின்னணியை நம்பகமாக உருவாக்க உதவியுள்ளது. ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் இசை சில முக்கியமான காட்சிகளில் உணர்வுகளை உயர்த்தினாலும், பாடல்கள் அனைத்தும் மனதில் நிலைத்துவிடும் வகையில் இல்லை.
திரைக்கதை முதல் பாதியில் மெதுவாக நகர்கிறது. சில காட்சிகள் தேவைக்கு அதிகமாக நீளமெடுத்ததாக தோன்றினாலும், இரண்டாம் பாதியில் கதை திசைபெற்று விறுவிறுப்பை பெறுகிறது. குறிப்பாக உச்சக்கட்டக் காட்சிகள் படத்தின் நோக்கத்தையும், கதையின் உணர்வையும் வலுவாக பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கின்றன.
மொத்தத்தில், ‘பெத்தி’ ஒரு வழக்கமான கமர்ஷியல் படத்தின் வடிவமைப்பை பயன்படுத்தினாலும், அதன் உள்ளடக்கத்தில் சமூக அக்கறையையும் மனித உணர்வுகளையும் பேச முயற்சிக்கிறது. சில நீளமான பகுதிகள் மற்றும் திரைக்கதையின் சீரற்ற ஓட்டம் குறைகளாக இருந்தாலும், ராம் சரணின் அர்ப்பணிப்பான நடிப்பு, தொழில்நுட்ப தரம் மற்றும் சமூக கருத்துக்களால் படம் கவனம் ஈர்க்கிறது. முழுமையான திரைக்கதை வலிமை இல்லாதபோதும், உணர்வுகளும் போராட்டமும் நிறைந்த ஒரு அனுபவமாக ‘பெத்தி’ பார்க்கத்தக்க திரைப்படமாக திகழ்கிறது.