தமிழ் சமூகத்தின் அடையாளமாக பல தசாப்தங்களாக பேசப்பட்ட மொழி அரசியலை மையமாகக் கொண்டு உருவான படம் தான் ‘பராசக்தி’. வெறும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களை திரையில் மீள்பதிவு செய்வதற்காக அல்ல; அந்தக் காலகட்டத்தில் இளைஞர்களின் மனநிலையும், அவர்களுக்குள் கொதித்த எதிர்ப்பும், தனிப்பட்ட வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களும் தான் இந்தப் படத்தின் மையமாக அமைந்துள்ளன. கதையின் நாயகன் வழியாக அரசியல் போராட்டம் மட்டும் அல்ல, குடும்பம், நட்பு, காதல், தியாகம் ஆகிய உணர்வுகளும் இயல்பாக பின்னப்பட்டுள்ளன. ஆரம்பத்தில் கொள்கை சார்ந்த உற்சாகத்துடன் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் கதாபாத்திரம், காலத்தின் சூழலும் தனிப்பட்ட இழப்புகளும் காரணமாக உடைந்து மீண்டும் எழும் விதம், படத்தின் உணர்ச்சி வலிமையாக மாறுகிறது. நாயகனின் நடிப்பு படத்தின் முக்கிய தூணாக திகழ்கிறது. வசனங்களில் காட்டப்படும் கோபமும், மௌனக் காட்சிகளில் வெளிப்படும் வலி உணர்வும் கதாபாத்திரத்தை நம்பகமாக மாற்றுகின்றன. எதிரணி கதாபாத்திரங்கள் ஒரே கோட்டில் செல்லாமல், தங்களுக்கென நியாயங்களுடன் வரையப்பட்டிருப்பது கதையின் அரசியல் பார்வையை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது. படத்தின் காட்சியமைப்பு அந்தக் காலத்தின் சூழலை கண்முன்னே கொண்டு வருகிறது. போராட்டக் காட்சிகள் ஆர்ப்பாட்டமாக இல்லாமல், அதற்குள் இருக்கும் பதற்றத்தையும் பயத்தையும் உணரச் செய்கின்றன. பின்னணி இசை தேவையான இடங்களில் மட்டும் பேசுகிறது; காட்சிகளை மேலோங்க விடாமல், உணர்ச்சியைத் தாங்கி நிற்கிறது. ‘பராசக்தி’ முழுக்க முழுக்க பிரச்சாரப் படம் என்ற தோற்றத்தில் சிக்காமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கை மீது அரசியல் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை நேர்மையாக பேச முயற்சிக்கிறது. சில இடங்களில் திரைக்கதை மேலும் இறுக்கமாக இருந்திருக்கலாம் என்ற குறை இருந்தாலும், சொல்ல விரும்பும் கருத்தில் எந்த சமரசமும் இல்லாமல் படம் பயணிக்கிறது. மொத்தத்தில், ‘பராசக்தி’ என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு திரைப்படமாக மட்டுமல்ல; தமிழ் சமூக நினைவுகளை மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கும் அரசியல்-மனிதக் கதை என்ற வகையில் கவனம் பெறும் படைப்பு. மதிப்பீடு: 4/5